Voor wie Malta te druk en te groot is, wacht Gozo, het kleine zusje dat u ideaal per scooter verkent.

Tip van Omnia Travel

5.000 jaar geschiedenis

Het heerlijke klimaat en de mooie natuur maken van deze eilanden een echte aanrader!
Malta met zijn ongeveer 350 kerken, er wordt gezegd voor iedere dag van het jaar 1. Het rijke culturele verleden dat u terugvindt waar u ook gaat op het eiland. Een mix van Europese, Afrikaanse en Arabische cultuur komt samen in het pittoreske Valletta. Mooie baaien met kleine strandjes. Na de overtocht van een 25-tal minuutjes zet u voet aan wal in Gozo. U zult merken dat, hoewel beide eilanden een gelijkaardige geschiedenis en ontwikkeling delen, Gozo een eigenzinnig karakter heeft. Het is een eiland met 3 heuvels, veel groener en pittoresker dan Malta. Een bestemming om zeker naar terug te keren. Er valt iedere keer wel iets nieuws te beleven.

PRIJS

  • Vanaf 1.379 EUR per persoon
  • Vlucht vanuit Brussel naar Malta in Economy Class uitgevoerd door Air Malta (heen & terug)
  • Transfer naar uw hotel op Malta
  • 4 hotelovernachtingen in de Phoenicia Malta in een Executive kamer op basis van ontbijt
  • Transfer naar uw hotel op Gozo (per wagen en ferry)
  • 3 hotelovernachtingen in de Ta Cenc in een standaard kamer op basis van ontbijt
  • Transfer naar de luchthaven (per wagen en ferry)
  • Alle luchthaven- en vertrektaksen

Bovenstaande is een indicatie. Uiteraard werken wij met veel plezier een op maat gemaakte offerte voor u uit. Prijzen zijn afhankelijk van het ogenblik van reservatie en onder voorbehoud van beschikbaarheid.

Dit is maar één reis uit de vele mogelijkheden, wenst u graag een ander voorstel

Inschrijvingsformulier Aanbiedingen - Form in Post
Sending

Of boek uw reis naar Malta online

Huurauto boeken

Praktisch

Gozo is een van de drie bewoonde eilanden die deel uitmaken van de Maltese eilandengroep. Het heeft een oppervlakte van ongeveer 67 vierkante kilometer. Gozo onderscheidt zich van Malta door de groenere aard en de rustieke omgeving. Het eiland telt zo’n 32.000 inwoners. In het Neolithicum kwamen de eerste inwoners op het eiland vanuit Sicilië, in 1551 kwamen Ottomaanse en Barbarijse zeerovers naar het eiland. Verder lijkt de geschiedenis van Gozo erg op die van Malta. Uitzondering vormt de periode tussen 28 oktober 1798 en 5 september 1800, waarin Gozo autonomie had.
Zo’n 73.000 Belgen bezochten vorig jaar de Maltese eilanden, een verdubbeling tegenover 2015. Werd Gozo tot voor kort vooral als een ééndagsexcursie vanuit Malta geboekt, wordt het hoe langer hoe meer een meerdaagse bestemming. De verhuur van fietsen, segways en kleine autootjes was al populair, sinds kort horen daar ook scooters bij, eenvoudig te berijden 85cc-modellen met automatische versnellingen. Ideaal voor een slow travel-verkenning van dit bijzondere eilandje, waar het leven nog opmerkelijk goedkoop is.
In het jaar 2012 heeft Gozo een QualityCoast Gold Award mogen ontvangen voor haar inspanningen om een duurzame toeristische bestemming te worden.
Weetjes: identiteitskaart is voldoende, hier rijdt men links en betaalt men in euro. Daarenboven is er geen tijdsverschil.

Malta

Een glas pretentieloze Juel brengt ons meteen in zuiderse sferen. Gisteren zijn we per ferry neergestreken op het mini-eilandje Gozo (amper vijftien kilometer lang en zeven breed), slechts twintig minuten varen van het drukkere en bekendere Malta. Maar wat een andere wereld hier! Gozo is kleinschalig, overzichtelijk en vooral minder dichtgeslibd door drukte en files. En de zon schijnt hier even hard. Op het dakterras van het boetiekhotel The Duke in Victoria keken we gisteravond uit op een riante zonsondergang over de weilanden. Vanochtend kleurde diezelfde zon de hogerop gelegen citadel goudgeel, als een duimspijker majestueus heersend over dit eiland. Maar nu zitten we onder de rieten luifels van Ta’ Mena Estate, tien minuten per scooter vanuit Victoria. Dit familiebedrijf, dat sinds de jaren dertig de gronden beheert maar pas tien jaar geleden de deuren opende voor het grote publiek, houdt zich bezig met ecofood. De benaming ‘organic’ gebruiken ze liever niet, want: “we weten tenslotte niet wat er uit de wolken valt en vanwaar die komen”, zegt landbouwer en manager Joseph –zeg maar Joe- Spiteri. “Bovendien is dat woord veel te hip.” Joe vindt van zichzelf dat hij niets speciaals doet, maar eerder de dingen doet zoals ze gedaan moeten worden. Het idee om een biologische winkel en eenvoudige lunchplek uit te baten, haalde hij bij buureiland Sicilië, waar het ‘betere boeren’ jaren voorsprong heeft. We proeven van de olijven, de worst, het brood, de olijfolie en de specialiteit van het huis: tomatenpasta. “Die maken we op basis van zongedroogde tomaten en zeezout”, legt echtgenote Marsamena uit. “Uit zes kilo tomaten halen we finaal één kilogram pasta.” Een goed gekoelde fles Juel, honderd procent vermentino-druif die men in Sardinië leende, rondt smaakvol af. Terwijl Ta’ Mena stilaan volloopt, slenteren we nog even door het winkeltje waar ook confituren en honing aangeboden worden. En dan is het tijd om opnieuw de scooters te starten.

De oude man en het witte goud

Terwijl de Gregale (een stevige noordoostenbries die vanuit Griekenland aanwaait) ons verbeten tegenwerkt, bollen we tot de noordelijke kustlijn van Gozo. We rijden door lage heuvels, steile groene dalen en vruchtbare gronden. De touch & feel van het platteland, maar dan met een ruige kustlijn. Hier bevinden zich de Xwejni Salt Pans, een verzameling van driehonderd zoutbedden die rechtstreeks vanuit de Middellandse Zee gevoed worden. Al vijf generaties lang is deze zoutwinning het privé-eigendom van de familie Cini. In de schaduw van een kleine pick-up truck trekken Rosa en Emmanuel alias The Salt Man, leeftijd onbekendhier dagelijks de wacht op met de bedoeling hun artisanaal product aan de man te brengen. Voor twee euro heb je een eenvoudig zakje, de betere cadeauverpakking kost vijf euro. “Wij maken zout net zoals ze dat in het oude Rome deden”, vertelt de spraakzame Emmanuel. Om zijn verhaal kracht bij te zetten, tovert hij een resem vergeelde artikels uit internationale media tevoorschijn en wordt ons meteen ook aangeboden te proeven. Een Salt Tasting, dat hadden we nog nooit gedaan.

Met Italiaanse flair

Ook proeven, maar dan van een geroosterde tonijn: dat doen we na een half uurtje scooteren zuidelijker in Xlendi Bay, een natuurlijke kleine zeearm die zeer populair is bij zeilers om er voor anker te gaan. Aan de kade bevinden zich een rist restaurants, maar The Boat House wordt als het meest uitgelezen adresje beschouwd. Octopus, zalm, garnalen, het zweeft hier allemaal op grote borden aan een rotvaart voorbij. Maar de reputatie wordt bevestigd: dit is een goed adres waar lekker gegeten en hard geleefd wordt, aan de lege flessen wijn te merken. En ook al zijn we op de Maltese eilanden, het voelt Italiaans: dezelfde sfeer, dezelfde looks. Tijdens de lunch raken we aan de praat met Mariella, een gidse die vandaag haar vrije dag heeft en met de familie afgezakt is naar dit succulente adresje. “Maltezen zijn bij momenten Britser dan Brits, ze rijden links, maar ze praten zoals Italianen met handen en voeten. Ze spreken een taal die eerder Arabisch klinkt, maar zijn nog katholieker dan Vaticaanstad”, zegt ze met een goed gevoel voor humor. “Dat heeft natuurlijk alles met onze ligging te maken. Sicilië is amper 90 kilometer naar het noorden, 290 kilometer westelijk bevindt zich Tunesië. Dus wat wil je? Wisten jullie trouwens dat Gozo geen enkele rivier heeft en ons grootste wilde dier een konijn is?”
’s Namiddags bollen we terug naar Victoria en beklimmen de net gefinaliseerde, met EU-geld betaalde drastisch gerestaureerde citadel, een architecturaal meesterwerk dat opgelicht door een namiddagzon straalt als een machtige gouden burcht. Victoria kreeg haar naam, op verzoek van de bisschop van Malta, in 1887 van de Britse regering ter gelegenheid van het jubileum van koningin Victoria. Vele Gozitanen (de bewoners van Gozo) noemen de plaats echter nog altijd bij haar oude naam: Rabat. In het hart van Victoria ligt de Citadella. Deze citadel vormde reeds in de Bronstijd een verdedigingsbolwerk van het eiland. De dikke stenen muren, die ook nu nog ver boven de stad uit komen, boden later ook de Romeinen en middeleeuwse ridders bescherming tegen aanvallen van buitenaf. Binnen deze muren bevindt zich de kathedraal van Gozo, opgetrokken in de 17de eeuw en gewijd aan Maria. Deze kathedraal is voornamelijk bekend vanwege de opvallende trompe-l’œil-schildering tegen het plafond. Toen tijdens de bouw bleek dat men door geldgebrek de geplande koepel niet meer kon bouwen, werd deze dan maar aan de binnenzijde tegen het plafond geschilderd zodat men vanuit de kerk toch een koepel leek te zien. Probleem opgelost.

Unesco per kilo

De laatste stop van onze dag draagt een Unesco-label. De Ggantija-tempel, een megalithisch optrekje daterende uit de periode 3600-2500 v. Chr., is geklasseerd als Werelderfgoed. Volgens een plaatselijke legende zijn de Ggantija-tempels gebouwd door reuzen, vandaar de naam, die ‘gigantenwerk’ betekent. De legende vertelt ook dat deze giganten op Gozo woonden en de tempels als cultusplaat gebruikten. De twee tempels zijn de eerste van de vele megalithische tempels en grotten op de Maltese archipel met hoefijzervormige of niervormige elementen in het grondplan. De bekende archeologe Marija Gimbutas noemde ze baarmoedervormen. Ze zijn waarschijnlijk gebruikt in het kader van een vruchtbaarheidscultus, vermoedelijk een moedergodincultus, te oordelen naar de talloze archeologische vondsten van venusbeeldjes en andere beelden op de site. Reeds in 1980 werden deze tempels tot werelderfgoed van de Unesco uitgeroepen, vooral omdat ze ouder zijn dan de piramides in Egypte en bijgevolg als unieke architecturale vondsten worden beschouwd.

Praten met de zee

Waar je op Gozo ook bent, binnen de vijftien minuten scooteren sta je aan de zee. Sydney heeft haar Opera House, Parijs haar Eiffeltoren, Gozo haar Dwejra Bay, bekend van het Blauwe Raam (the Azure Window in het Engels, in het Nederlands ook wel het Blauwe Oog genoemd). We hebben het hier over een ongeveer 28 meter hoog gat in de kliffen van Dwejra Bay bij San Lawrenz aan de westkust. Alle rotsen hier bestaan uit een koraalachtige kalksteen. Op de plaats van het Blauwe Raam is die steen door de eeuwen heen weggesleten door wind en zeewater, waardoor een groot gat ontstond. De naam van dit fenomeen en de locatie is afgeleid van de kleur van het zeewater rondom het ‘Oog’, dat er intens azuurblauw schittert. Volgens wetenschappers was het nog maar een kwestie van tijd voordat de bovenzijde van het Blauwe Raam zou instorten. Na diverse stormen was de rots aldaar zeer verzwakt; het was dan ook al jaren niet langer toegestaan om over het gat heen te lopen.
Op 8 maart 2017 om circa 9.40 uur lokale tijd stortte de rotspartij na een hevige storm effectief in, en verloor Gozo een van haar blikvangers. En toch lijkt dat de bezoekers niet te deren, zo merken we. Integendeel. Dwejra Bay lijkt wel een klein bedevaartsoord wanneer we er laatvoormiddag parkeren. Vooral de ‘Island Sea’, een lagune van zeewater, via natuurlijke weg gelinkt met de Middellandse Zee, vormt nu de hotspot. Er zijn niet zoveel plaatsen ter wereld waar een 35 meter lange en nauwe tunnel in de rotsen zeewater landinwaarts brengt. Bij mooi weer worden er tochtjes per kleine vissersboot georganiseerd om het tunnelspektakel van binnenuit te bewonderen. Luidens de Franse marineofficier, onderzoeker en ontdekkingsreiziger Jacques Cousteau was deze grot een van zijn top tien duiken ter wereld.

De vluchtjuf serveert

Ta’ Pinu is een heiligdom waar volgens de overlevering zich enkele malen een mirakel heeft voltrokken, waardoor de plaats een bedevaartsoord werd. Vanwege de grote aantallen bedevaartgangers werd in 1920 naast de kapel een grote basiliek in neo-Romaanse stijl gebouwd. Daarlangs snorren we het kleine strandje van Ghar Qawqla op, klokslag één uur –exact zoals beoogd. We hebben afspraak met Ana, in een vorig leven acht jaar lang airhostess aan boord van ultraluxe privéjets, nu een gegeerde doch kleinschalige cateraar op Gozo. “Ik heb de wereld gezien maar werd verliefd op een Maltees kunstenaar”, vertelt ze. “En ik heb mijn hart gevolgd. Omdat ik altijd al een voorliefde had voor lekker eten en een verzorgde tafel –wat destijds ook een stuk van mijn job was– besloot ik hier aan de slag te gaan als privé-chef en cateraar gespecialiseerd in picknicks. Het idee is eenvoudig: op voorhand spreek je met mij af wat, wanneer en waar. Je kiest grosso modo uit Mediterraans, Japans of Maltees, voegt daar je drankenlijstje aan toe en ik breng het wanneer je wilt naar waar je wilt.” En we zijn zeer snel overtuigd! Dit is niet zomaar een mooi verhaal, vooral een mooi product. Niet alleen haar setting is fantastisch (we lieten haar zelf kiezen), ook de hapjes zijn zijn dat. “Ik hoop dat Gozo zich verder ontwikkelt richting kwaliteit en niet kiest voor kwantiteit”, zegt de in Oekraïne geboren Ana, terwijl ze twee uur later de picknickmanden terug komt ophalen. “Dit is een piepklein eiland met veel charme en een lieve bevolking. Uiteraard is toerisme belangrijk voor het economisch welzijn, maar de juiste dosering vinden wordt dé uitdaging.

Kaas zoals vroeger

Eenzelfde verhaal horen we de laatste ochtend bij Ricardo, artisanaal kaasmaker in de kelders van de citadel van Victoria. Tweehonderd schapen en geiten leveren de melk voor de dagdagelijkse productie, een job die hij steevast om vijf uur in de ochtend aanvangt. “Dan is de warmte nog draaglijk, weet u”, zegt hij daarover. Meer dan dertig jaar ondertussen is hij de ambassadeur van deze lokale specialiteit. Vooral de versie waarbij de afgewerkte kaas gemarineerd wordt in witte wijn en daarna in zwarte peper gerold wordt, vindt gretig afzet. Sterker nog, steeds meer restaurants zetten het als een lokale specialiteit op het menu. “Deze recepten waren bijna verloren gegaan, niemand produceerde het nog”, zegt Ricardo. “Maar ik hield vol en de laatste tijd stijgt de vraag onafgebroken. Het doet me deugd dat zowel de lokale bevolking als de bezoekers interesse hebben in zulke oergerechten.”
Wachtend op de ferry drinken we op het terras van Gleneagles, de bekendste pub in de haven van Gozo, een laatste cappuccino. Wie krijgt gelijk? Sleurt Malta, dat met Valletta in 2018 culturele hoofdstad van Europa was, Gozo mee in haar populariteitsupgrading? Of zal het kleine Gozo altijd een klein geheim blijven? “Het zou toch spijtig zijn moest men beide eilanden ooit met een brug verbinden”, zegt onze buurman, een getaande visser en geboren Gozitaan die aan de eerste gin-tonic van de dag bezig is. “Eilanden benader je vanop het water, niet vanuit de lucht en al zeker niet over asfalt.” Misschien is dat wel de grote troef van Gozo. Het is in alle facetten nog een écht eiland met een sterke, eigen identiteit. Dat de Gozitanen reeds in de jaren zeventig de plannen voor een brugverbinding wegprotesteerden, beschouwen we -met de wind in de haren genietend van de korte overtocht retour naar de luchthaven- als een fijne zaak.